Dawna centrala PKO BP przy Puławskiej 15 przechodzi rewitalizację – co zmieni się w biurowcu?

Gmach banku wielki jak centrum handlowe

Budynek dawnej centrali PKO BP przy ul. Puławskiej 15 w Warszawie jest jednym z największych biurowców w stolicy. Obiekt posiada 15 kondygnacji naziemnych oraz 4 podziemne. Łączna powierzchnia całkowita wynosi 83 000 m², co odpowiada wielkości dużego centrum handlowego. Powierzchnia zabudowy wynosi 5 000 m², a kubatura brutto 345 000 m³. Wysokość użytkowa osiąga 54 m. Całość zlokalizowana jest na działce o powierzchni 5 813 m².

Bank nie prowadzi już w tym miejscu działalności centralnej. W połowie 2026 roku PKO BP ogłosił postępowanie RFI dotyczące prac nad rewitalizacją i przebudową biurowca z lat 90. XX wieku. Planowane są wielobranżowe prace projektowe i techniczne.

Centrum Finansowe Puławska – historia realizacji

Budynek został zrealizowany w latach 1996–1998. Konkurs na projekt ogłoszono w 1988 roku. Pierwotnie zwyciężyła propozycja pracowni DNP Architekci, której projekt skierowano do realizacji. DNP reprezentowali architekci: Krzysztof Dyga, Andrzej Nasfeter, Andrzej Pachowski. Inwestorem była NKA Investment Sp. z o.o.

We wrześniu 1995 roku inwestor bez konsultacji z DNP zlecił Biuru MAT z Gdańska przygotowanie zamiennej dokumentacji. To ich wizja ostatecznie została zrealizowana.

Konkurs wygrała jedna pracownia – zrealizowano wizję innej

Za ostateczny kształt odpowiadała między innymi pracownia Mat & Search International. Obiekt składa się z kilku brył połączonych wspólnym materiałem elewacyjnym – granitem i szkłem. Boki budynku tworzą płaszczyzny sześcienne z okładziną kamienną, a od strony Goworka znajduje się 80-metrowa przeszklona ściana.

Budynek od początku budził emocje. Lokalne media cytowały krytyczne wypowiedzi, między innymi ówczesnego dyrektora wydziału zagospodarowania przestrzennego – Wojciecha Matusika. Nazwał on gmach „wielką kupą”.

W opracowaniach o architekturze lat 90. Aleksandra Stępień-Dąbrowska podkreśla, że realizacja przy Puławskiej 15 była przykładem podporządkowania funkcji i rentowności ponad lokalny kontekst, dominując nad otoczeniem. Jej zdaniem budynek działał jak „wrogi kolonizator”, oferując protezę przestrzeni publicznej w postaci dwóch ogromnych atriów wypełnionych dziełami Magdaleny Abakanowicz i Mirosława Bałki.

Według koncepcji przedstawianej przez magazyn „Architektura-murator”, zamierzeniem autorów pierwotnego projektu było stworzenie bryły monumentalnej, budzącej zaufanie. W rzeczywistości, jak oceniał Grzegorz Stiasny, obiekt zatracił powiązania przestrzenne z otoczeniem, redukując publiczną rolę miejsca do minimum.

Dane techniczne budynku

Obiekt w momencie powstania wyróżniał się dwoma reprezentacyjnymi atriami, pełnymi dzieł współczesnej sztuki. Nie spełnił jednak założeń związanych z włączeniem w tkankę miejską; w opinii architektów i krytyków funkcjonował raczej jako zamknięta, monumentalna bryła niż jako żywa przestrzeń publiczna. Plany rewitalizacji mogą zmienić status tego gmachu w strukturze miasta.